Op de rouwkaart van Leen Jille stond een kleine vraag. Of iedereen die naar de afscheidsbijeenkomst kwam een bloem voor hem mee wilde nemen. Op vrijdag 6 juni 2025 legde ik het afscheid van Leen vast bij De Schaapskooi Zeeland in Nisse. Die ene vraag bepaalde voor een groot deel hoe de dag eruitzag. Leen werd 53 jaar.
Een afscheid in een tent
Het afscheid was in een grote witte tent. Op de houten vloer groeide het gras tussen de planken door. Naast de rieten mand stonden palmen en op twee grote schermen kwamen foto’s van Leen voorbij. Op zo’n locatie begin je met een lege ruimte. Alles wat je ziet, heeft iemand bedacht, gesjouwd en neergezet.
Voor een uitvaartondernemer is dat veel werk. Dorien Blom van Blom en de Ridder had het tot in de puntjes geregeld, van de dragers die Leen naar zijn plek in de tent brachten tot de livestream voor wie er niet bij kon zijn. Ik waardeer het altijd enorm als ik die bevlogenheid zie bij een uitvaartondernemer. Je merkt het aan alles, en de familie merkt het ook.
Een bloem meenemen naar de uitvaart
Leen lag in een rieten mand met een stoffen band met kleine lusjes eromheen. Tijdens de inloop liepen de gasten één voor één naar voren om hun bloem erin te steken. Iedereen had zelf iets uitgekozen, en dat zag je. Het werd een mix van kleuren en soorten die geen bloemist zo had kunnen bedenken. In een uur tijd groeide de band uit tot een volle, kleurrijke krans van alle mensen die van Leen hielden.
Tussen het groen ontdekte ik een zonnebloem van Lego. Ik weet niet wie hem erin heeft gestoken of wat het verhaal erachter is, maar ik moest erom glimlachen. Juist zo’n onverwacht detail maakt een bloemenband persoonlijk.
Op een tafel lag het condoleanceboek, met erachter een foto van Leen met zijn opvallende bril en een brede lach. De foto stond op een boomstamschijf, met een waxinelichtje ernaast. Ik zag mensen even stilstaan bij die foto voordat ze begonnen te schrijven.
Warme woorden en muziek van ver
Om half twaalf begon de bijeenkomst. Op de schermen stond dezelfde tekst als op de rouwkaart: “De waarde van het leven ligt niet in de lengte ervan maar in de manier hoe we er gebruik van maken.” Zijn vader en zus spraken, net als vrienden en (oud-)collega’s. Een deel van de woorden klonk in het Engels, want Leen had een leven opgebouwd dat ver buiten Zeeland reikte. Dat hoorde je ook aan de muziek. “Iemand als jij” van De Dijk wisselde af met Mariza uit Portugal en Ghorwane uit Mozambique.
Een van de beelden die ik het mooist vind uit deze reportage is het moment dat een groep mensen rond de mand stond, met de armen om elkaar heen. Je ziet geen gezichten, alleen ruggen, schouders en handen die elkaar vasthouden. Voor mij laat die foto zien hoe het voelde in die tent.
Bloemenband inspiratie voor jouw afscheid
Overweeg je zelf om gasten een bloem te laten meenemen? Zet het verzoek dan op de rouwkaart, zoals hier gebeurde. Zo kan iedereen er vooraf over nadenken en een bloem kiezen die bij de overledene past. Overleg ook met je uitvaartondernemer over de mand of kist. Een bloemenband met lusjes maakt het makkelijk om de bloemen erin te steken, en ze blijven dan ook netjes zitten.
Soms zie ik gasten zijden bloemen meenemen. Dat vind ik ook mooi. Ze verwelken niet, dus je kunt ze na de uitvaart mee naar huis nemen of bewaren. Het is een duurzaam alternatief voor wie iets wil houden aan het afscheid. Ook echte rouwbloemen kun je bewaren. Op verzoek droog ik een deel ervan en giet ik ze in giethars. En laat gerust ruimte voor iets anders dan bloemen. Een zonnebloem van Lego past er net zo goed tussen.
Volgens de rouwkaart keek Leen in dankbaarheid terug op een bijzonder en rijk leven. In die tent in Nisse zag ik met hoeveel mensen hij dat leven had gedeeld. Ingeborg, dank je wel dat ik dit afscheid mocht vastleggen en dat ik deze beelden met anderen mag delen.
