In mei vorig jaar kreeg de vraag of ik beschikbaar was voor de uitvaart van Angela, een 32-jarige jonge vrouw met een verstandelijke beperking die op een woongroep woonde. Ik werd benaderd door Nikky, een vriendin van Angela, en uiteraard veeg ik altijd daar waar mogelijk mijn agenda vrij, maar nu zeker. Ik voelde direct een enorme klik met deze familie. Wat volgde, was een dag vol liefde, symboliek en indrukwekkende momenten, die ik niet snel zal vergeten.
Een prachtig begin thuis
De reportage begon op Angela’s woonlocatie, waar zij in haar vertrouwde omgeving was opgebaard. Bij binnenkomst trof ik een liefdevolle familie, omringd door vrienden en medebewoners. De kist was een prachtig eerbetoon aan Angela: versierd met juten, vlinders en bloemen. Vlinders waren het symbool van Angela’s leven, en dat werd in elk detail weerspiegeld. Op de kist lag een bloemstuk in de vorm van een vlinder, samen met een ander bloemstuk in de vorm van een hart. Zelfs de sluitknoppen van de kist hadden de vorm van vlinders. Het was een ontroerende, haast serene setting waarin iedereen nog een laatste moment bij haar kist kon nemen voordat ze werd uitgedragen.
Een sprookjesachtig vertrek
De familie en vrienden droegen Angela samen naar buiten, waar een sprookjesachtige witte koets met glas op haar stond te wachten. Het was een prachtige dag, de zon scheen volop, en de koets leek rechtstreeks uit een verhaal van Doornroosje te komen. Voor het vertrek werden de talloze bloemen uit Angela’s kamer op het dak van de koets gelegd, wat een kleurrijk en indrukwekkend beeld creëerde. Vervolgens begon de stoet aan de rit naar de natuurbegraafplaats, begeleid door langzaam rijdende auto’s.
Helaas gebeurde er vlakbij de natuurbegraafplaats een incident dat veel indruk op mij maakte. Een groep motorrijders haalde de rouwstoet in, wat tot schrikreacties bij de paarden leidde. Het was een moment van verbijstering vanwege het respectloze gedrag, maar gelukkig kon de stoet haar weg vervolgen naar de natuurbegraafplaats, waar indrukwekkende erehaag haar stond op te wachten.
Een mooie en liefdevolle dienst
Bij de natuurbegraafplaats werd Angela’s kist naar binnen gedragen, waarna een prachtige dienst plaatsvond. Het was zo druk dat de wanden van de locatie open stonden, zodat mensen zowel binnen als buiten konden zitten. De dienst was gevuld met liefdevolle momenten. Iedereen kreeg de kans om een waxinelichtje op de kist te plaatsen.
Een bijzonder moment was de staande ovatie die Angela kreeg, een eerbetoon dat zoveel liefde en respect weerspiegelde. Er werd gezongen, onder andere door een vriendin van Angela en de bekende zangeres Emma Kok. Haar optreden was intens emotioneel en een van de hoogtepunten van de dag.
Een laatste rustplaats vol bloemen
Na de dienst werd Angela naar haar laatste rustplaats gebracht. We liepen door de erehaag van mensen, terwijl de hoeveelheid bloemen die haar vergezelden overweldigend was. Paars en wit waren de kleuren die de dag domineerden. Een bijzonder detail is de gele vlinder, die tot drie keer toe zijn gezicht liet zien. Bij aankomst van de rouwstoet, tijdens de dienst vloog hij naar binnen en op de bloemen bij het gesloten graf zat hij weer. Uiteraard heb ik van alle drie een foto die de familie nu heel dierbaar is. Ze beschouwen het echt als een teken van Angela.
De dag eindigde met een nazit waar familie en vrienden samen herinneringen ophaalden, onder het genot van Brabantse bossenbollen en frituurhapjes. Het was een moment van verbinding en troost, waarin duidelijk werd hoeveel Angela betekende voor iedereen om haar heen.
Deze dag heeft diepe indruk op mij gemaakt. De warmte en liefde van Angela’s familie en vrienden, de symboliek van de vlinders en de ontelbare bloemen hebben haar afscheid tot een prachtig eerbetoon gemaakt. Het contact met de familie heb ik nog steeds, en Angela heeft voor altijd een plekje in mijn hart gekregen. Wat een bijzondere vrouw en wat een bijzondere dag.
Ik heb vaak de mogelijkheid om een tweede fotograaf mee te nemen voor de ervaring, deze mogelijkheid is exclusief voor de fotografen die bij mij in een coachingstraject zitten. Ook deze keer mocht er iemand mee en dat was Bea Drupsteen en enkele beelden van haar zijn ook in dit blog te zien, edit door mij.
De gele vlinder
