Afscheidsfotografie is een vorm van fotografie die raakt, verbindt en bewaart. Het is een bijzondere manier om herinneringen vast te leggen van een moment dat nooit meer opnieuw kan worden beleefd. Maar hoe vertel je dat verhaal wanneer je alleen anonieme beelden mag delen?
Het antwoord is: met liefde en dankbaarheid.
Ik ben me er altijd van bewust dat afscheidsfotografie ten eerste en vooral voor de nabestaanden is. Het zijn hún beelden, hún herinneringen. Vaak krijg ik de vraag of ik mijn werk mag delen en het antwoord is heel vaak nee. En dat is helemaal goed. Die grens is heilig. Soms mag ik een enkele foto delen, soms een kleine serie – zoals nu. En wanneer dat gebeurt, voel ik alleen maar diepe dankbaarheid. Niet omdat het “mijn werk” is dat zichtbaar wordt, maar omdat ik hiermee een boodschap kan verspreiden: afscheidsfotografie gaat niet over verdriet en ellende. Het gaat over liefde.
De liefde die doorklinkt in een hand die een kist aanraakt, een omhelzing in stilte, een blik vol herinneringen. Het zijn beelden van verbinding, van troost, van mensen die een moment delen dat intens persoonlijk is.
Juist in anonieme beelden schuilt vaak een universele kracht. Ze laten zien dat de waarde van afscheidsfotografie niet per se in het gezicht of de naam zit, maar in de emotie. Ik hoop met deze kleine selectie aan beelden te laten zien hoe kostbaar het is om afscheid te mogen vastleggen. Dat het niet gaat om rouw alleen, maar om de diepe liefde die daaronder ligt.
En aan de nabestaanden die me de ruimte geven om deze beelden te delen: dank jullie wel. Jullie vertrouwen betekent alles.
Ook ben ik heel erg dankbaar om met een prachtig team te kunnen werken. Deze beelden zijn gemaakt door teamlid Michalla van Kuijkhoven en bewerkt en opgelegd door mij.
