Zeeland is klein, dat merk ik als uitvaartfotograaf in Krabbendijke en omgeving vaker. Toen ik in de afscheidsweek bij de familie Hollebrandse binnenkwam, keek ik naar een gezicht dat ik kende, alleen hoorde er een andere naam bij. Later viel het kwartje. Eline is de zus van een oud-collega van mij, en ze lijken als twee druppels water op elkaar. Bijzonder om iemand op zo’n manier weer te treffen. Ik mocht dit gezin vastleggen, eerst thuis bij Chris en later op de dag van zijn dankdienst.
Thuis bij Chris
Chris lag thuis opgebaard. Ik trof daar een enorm warme en lieve familie, heel hecht ook. Chris overleed onverwacht, hij mocht 48 jaar worden. Wat me raakte was iets wat Eline tegen me zei. Ze had gebeden dat er goed voor hem gezorgd zou worden en dat hij mocht herstellen. Hij is overleden, en toch is er in haar ogen goed voor hem gezorgd, want hij is thuis bij zijn hemelse Vader. Daar heb ik nog lang aan gedacht.
De kist werd thuis gesloten, en uitvaartondernemer Annemarie Bogaard had daar met veel liefde over nagedacht. Met een lintenritueel betrok ze ook de kinderen die het lastig vonden om dicht bij papa te komen. Op de kist kwamen kleine houten hartjes met boodschappen. Zo lief en betrokken, en juist dat maakt zo’n moment.
Een dankdienst in lichte kleding
Op de rouwkaart vroeg de familie iedereen om in lichte kleding te komen en een witte bloem mee te nemen, met de vreugde die Chris nu ervaart in gedachten. Op donderdag 14 augustus 2025 stroomde de Gereformeerde kerk in Krabbendijke daardoor vol met wit en lichtblauw. Dat was niet vanzelfsprekend, en juist daarom was het zo mooi om te zien. De hele dienst was voor mij één groot getuigenis van de liefde van God.
Eline en de kinderen droegen Chris zelf op hun schouders de kerk binnen. Hij droeg hen altijd, en nu droegen zij hem. Zijn foto werd vooraan meegedragen.
Annemarie leidde de uitvaart, en zij gaf iedereen ruimte. Er was plek voor ieders eigen manier van omgaan met het verlies van een man en een papa, en iedereen werd gehoord. Er werd veel gezongen, begeleid door de band van de kerk, waarin ook voorganger Daniel Boyd meespeelde. Daartussen klonken woorden van liefde en gemis. Op een gegeven moment speelde er een filmpje van Chris zelf achter de piano, met O hoofd, bedekt met wonden. Dat beeld van Chris aan de piano, terwijl zijn gezin luisterde, vergeet ik niet snel.
In stilte naar de begraafplaats
Na de dienst liep de stoet in stilte naar de begraafplaats van Krabbendijke, terwijl de klok luidde. Deze keer schouderden vrienden Chris naar het graf. Iedereen legde zijn witte bloem op de kist, tot die helemaal bedekt was met witte rozen en calla’s. Tussen de bloemen zag ik de houten hartjes van thuis weer terug.
Eline en de kinderen namen als laatste afscheid. Ze knielden samen bij het graf en zochten elkaar steeds op, met een arm om een schouder of een hoofd tegen elkaar aan. Ieder droeg zijn eigen verdriet, en toch waren ze daarin echt één gezin.
Wat blijft
Eline deelt nog steeds beelden van de uitvaart en van Chris op haar Instagram, @2beloved2022. Daarin laat ze steeds zien hoe God aanwezig is. Dat vind ik heel bijzonder om te volgen.
Ik ben dankbaar dat ik als uitvaartfotograaf in Krabbendijke bij dit afscheid mocht zijn. Verdriet en dankbaarheid liepen die dag naast elkaar, en juist dat neem ik mee.
Sta je zelf voor een afscheid en wil je dat de liefde en saamhorigheid van die dag bewaard blijven? Op mijn pagina over uitvaartfotografie lees je hoe ik werk. Je mag me ook gewoon bellen of appen, dan denk ik met je mee.
