In 2019 mocht ik het afscheid vastleggen van een geliefde opa en vader. Een intiem, liefdevol en persoonlijk afscheid. In alle rust en vertrouwen mocht ik erbij zijn, mijn werk doen — zonder dat de beelden ooit gedeeld zouden worden. En dat was helemaal goed.
Nu, jaren later, kreeg ik alsnog toestemming om een paar foto’s te laten zien. En dat raakt me. Want dit zijn precies de beelden die laten zien waarom afscheidsfotografie zoveel waarde heeft. Niet groots, niet geposeerd. Maar echt. Vol liefde, zachtheid, verbinding.
Beelden die herinneren hoe het wás. Hoe je keek. Hoe je hand vastgehouden werd. Hoe de kleinkinderen erbij zaten. Hoe liefde zichtbaar werd, midden in het gemis.
En nu wil ik jou iets vragen:
Wat zouden zulke beelden voor jou betekenen?
Zouden ze troost geven? Een houvast zijn?
Of juist confronterend, maar toch waardevol?
Het is iets om over na te denken.
En misschien wel nu al, terwijl het nog niet aan de orde is.
