Het was februari. Maar in de aula stond een kerstboom.
Vol lichtjes. Vol boodschappen van mensen die van haar hielden. Chantal hield van kerst, en dus mocht het gewoon kerst zijn op de dag dat er afscheid van haar genomen werd.
Wie Chantal was, dat zag je terug
Chantal was een jonge moeder. Ze liet kinderen achter, en dat is iets waar ook ik als afscheidsfotograaf niet aan kan wennen. Het idee dat kinderen en een partner zonder hun geliefde door moeten. Maar wat ik die dag zag, was hoeveel liefde er om hen heen stond. Mensen die wisten wie Chantal was en die haar daarin lieten zien. Kleurrijk. Warm. Geen ingehouden boel. Bij de uitgang lag haar lievelingschips klaar, Croky Bolognese. Mensen liepen naar buiten met een zakje chips en een vol hart. Altijd bijzonder als er over dit soort details wordt nagedacht, dat maakt een afscheid helemaal af.
Noor
En dan wil ik graag de lieve uitvaartleider Noor in het zonnetje zetten. Een kerstboom neerzetten in februari is geen standaardverzoek, en ze regelde het gewoon. Maar wat me echt raakte, was hoe ze met de kinderen omging. De band die ze met hen had. De rust en warmte waarmee ze er voor iedereen was. Ze bewoog hemel en aarde, en dat voelde je. Met sommige mensen werk je samen en dan klopt het meteen. Met Noor was dat zo.
De kinderen mochten er zijn
Ze mochten bellen blazen voor de rouwstoet. Sterrenstof over de kist blazen. Tekenen, versieren, plakken. Gewoon zichzelf zijn. Juist dat doet er zo toe. Ik hou afstand waar het moet, maar ik kom dichtbij waar het kan. Even oogcontact, een kleine glimlach, en dan vertrouwen ze je. Dan kijken ze niet meer in de lens, maar leven ze gewoon.
Ik fotografeer ze ook door hun ogen, vanaf hun hoogte, vanuit hun blik op de dag. Want ze zijn nog klein. De actieve herinneringen zullen vervagen. Maar de foto’s blijven, en ze vullen later de gaten die het geheugen laat vallen.
Kleur mag
Het verdriet was rauw. Een jonge moeder verliezen laat sporen na, bij kinderen, bij de partner die achterblijft, bij iedereen die van haar hield. Als rouwbegeleider in opleiding ben ik me daar misschien nog extra bewust van, van wat er nog gaat komen voor die kinderen, hoe lang dat doorwerkt.
En juist daarom mag een afscheid kleurrijk zijn. Mag het voelen als de persoon die je mist. Kinderen mogen erbij zijn, mogen blazen en plakken en lachen. Kerst in februari, sterrenstof in de lucht, en een boom vol liefde midden in de aula.
