Het begon met een berichtje van een vader van school. Onze kinderen spelen wel eens samen, we kennen elkaar vanuit die wereld van buitenspelen en schoolplein. Hij bleek een collega te zijn van de vader van Esmee, en hij vroeg of ik beschikbaar was voor de uitvaart van zijn dochtertje. Ze was geboren na een volledige zwangerschap en toch niet gebleven. Negen dagen oud.
Ik was die dag zelf niet beschikbaar. Maar mijn teamlid Michella wel.
Ik werk parttime als aulamedewerker bij het crematorium van de gemeente Middelburg, en het was mijn dienst die dag. Ik heb de crematie van Esmee begeleid terwijl Michella eerder diezelfde dag de uitvaart fotografeerde. Twee mensen uit hetzelfde team, op twee heel verschillende momenten aanwezig bij hetzelfde gezin.
Wanneer je iets wilt doen maar niet weet wat
De opdracht was niet door de ouders aangevraagd. Het was die collega van de vader die belde. Iemand die wilde doen, die aan de zijkant stond en toch iets van betekenis wilde geven. Want wat doe je als een collega zijn kindje verliest? Er is geen oplossing, geen juiste zin, niets waarmee je het draaglijker maakt. Wat je wél kunt doen is zorgen dat er iets blijft. Iets tastbaars voor later, als de acute pijn wat stiller is geworden en je de beelden weer durft te openen.
Die man belde mij omdat hij zijn collega iets echts wilde geven. Dat vind ik een van de mooiste dingen die ik tegenkom in dit werk: dat mensen elkaar op deze manier vasthouden. Uitvaartfotografie als cadeau, gewoon omdat je iets wil doen dat telt.
Wat Michella vastlegde
Michella fotografeerde de uitvaart, die werd verzorgd door uitvaartleider Adrienne Klein van Monuta. Ze was thuis bij het gezin, waar Esmee in haar bedje lag. Het zusje dat haar een kusje gaf. De kleine schoentjes op de grond, want Esmee en haar grote zus hadden bijpassende New Balances. De handen van mama en van het zusje, allebei op het bedje. De kaarten op de vensterbank. De mand met het speelgoed en het lint van papa en mama.
Michella heeft dit prachtig gedaan. Liefdevol, rustig, precies zoals je het wilt als je er bijna niet mag zijn maar wel alles moet vastleggen dat ertoe doet. Ze is opgeleid binnen mijn team en ik ben er trots op hoe ze dit droeg. Juist bij een uitvaart als deze, waarbij alles zo klein en zo groot tegelijk is, vraagt dat iets van je als mens en als fotograaf.
Meer over wie er bij ons team hoort en hoe we werken, lees je hier.
Wat foto’s doen wat woorden niet kunnen
Esmee ligt in een mandje, omringd door bloemen en speelgoed, met een wit hemeltje erover. De aula was aangekleed met hartjesballonnen, knuffels, kaarten van mensen die van haar hielden. Haar naam in houten letters op een plankje boven haar bedje thuis. Buiten liet de familie ballonnen op, roze en wit, de lucht in.
Foto’s van een uitvaart zijn nooit voor het moment zelf. Op de dag zelf zie je ze amper, voel je ze niet. Het zijn beelden voor later. Voor als het verdriet iets minder hard is en je weer wil weten hoe het was. Hoe de ruimte eruitzag. Hoe mensen stonden. Hoe je zusje haar aanraakte.
Die collega die belde, die begreep dat, zonder het misschien zo te noemen. Hij gaf iets dat nu bestaat, en dat over tien jaar nog steeds bestaat.
Als je nieuwsgierig bent naar wat uitvaartfotografie voor een gezin kan betekenen, of als je iemand kent die staat voor een afscheid en niet weet hoe te helpen, dan mag je deze blog met hen delen.
