Harmanna ken ik van de Alpha cursus. We zaten allebei in dezelfde groep, leerden elkaar kennen, en hield contact. Dus toen ze me vroeg of ik haar bruiloft met Robert wilde vastleggen, hoefde ik daar geen seconde over na te denken.
Dat is overigens niet vanzelfsprekend. Ik leg zelden bruiloften vast. Het is geen dienst die ik actief aanbied of waarbij ik reclame maak. Maar voor mensen die ik ken, of voor wie er al een bijzonder moment met mij is geweest, maak ik soms een uitzondering. Harmanna viel daar duidelijk onder. Als je mij als bruiloftsfotograaf weet te strikken, mag je jezelf gelukkig prijzen, dat zeg ik maar alvast met een knipoog. Op mijn bruiloftspagina kun je zien wat ik bedoel.
Kloetinge, Goes, en een stralende junidag
Het was 20 juni vorig jaar, een dag voor mijn verjaardag, en de zon deed precies wat je hoopt op zo’n dag. We begonnen bij het kleine kerkje in Kloetinge, waar de eerste ontmoeting plaatsvond en we ook de portetsessie deden. Zo’n oud kerkje als decor heeft iets rustigs. Er is geen druk, geen haast, gewoon twee mensen die elkaar zien op de mooiste dag tot nu toe.
Daarna naar Goes voor het burgerlijk huwelijk in het stadhuis. En dat was vrolijk. Er werd gelachen, echt gelachen, het soort gelach waarbij je als fotograaf ook je lachen niet kunt inhouden.
De kerkelijke inzegening die bleef hangen
Het mooiste deel van de dag was voor mij de kerkelijke inzegening. Er werd gezongen, mooie liederen, en de sfeer was doordrenkt van dankbaarheid. Dat voel je als fotograaf. Het is anders dan een plechtige dienst waarbij iedereen stijf rechtop zit. Dit was warm, bewogen, vol.
Harmanna en Robert, wat een eer om bij jullie dag te zijn. Ik hoop dat jullie de foto’s nog lang met plezier terugkijken.
