Er zijn van die reportages waarbij ik onderweg naar huis nog zit na te denken over hoeveel een mens kan dragen en toch blijven lachen. Deze was er zo een.
Ik fotografeerde Joey en Sandra afgelopen najaar voor de Betekenisweek. Een Feel it-sessie is geen gewone fotoshoot. Het is samen even stilstaan bij wie er naast je staat, en waarom dat ertoe doet. Joey meldde zich aan om Sandra te bedanken. Omdat zij er vanaf het eerste moment was, vanaf het moment dat hij ziek werd.
We spraken af op de Westkapelse zeedijk. Ze wilden graag de zee, en met de auto kom je daar tot vlakbij, dus ook met een rolstoel is het te doen. Dat soort dingen bedenk ik van tevoren, want een mooie plek is pas mooi als je er ook echt kunt zijn.
Joey heeft MS, al zeven jaar. Sandra heeft zelf ook gezondheidsproblemen. Twee mensen die allebei weten wat het is om afhankelijk te zijn van je lijf, en dat lijf niet altijd mee te hebben. Je zou verwachten dat zo’n dag dan zwaar wordt. Maar ik heb zelden een stel zo veel zien lachen. Om niks, om elkaar, om een flauwe grap die alleen zij tweeën snappen.
Wat me raakte is hoe ze naar elkaar kijken. Er zit geen afstand tussen hen. Zij die zich naar hem toe buigt, hij die omhoog kijkt en straalt. Voorhoofd tegen voorhoofd. Dat soort momenten kun je niet regisseren, die ontstaan of ze ontstaan niet. Bij hen ontstonden ze vanzelf, tijdens de reportage.
Er is nog iets dat ik hier wil vertellen, omdat het laat zien wie Joey is. De kinderen in dit gezin zijn niet zijn biologische kinderen. Hun vader overleed toen ze nog heel klein waren. Toen Sandra en Joey een relatie kregen, groeide hij langzaam in de rol van papa. En toen kreeg hij MS. Toch is hij degene gebleven die er staat, die hun het gevoel geeft ergens bij te horen. Sandra is daar dankbaar voor, dat voelde je zonder dat het met zoveel woorden gezegd werd. Een samengesteld gezin dat door alles heen een eenheid is geworden.
Halverwege wilde Joey per se opstaan uit zijn rolstoel. Voor een paar foto’s staand, samen. Ik vond dat bijzonder, want ik wist wat het hem kostte. Maar hij wilde het, en dus deden we het. Die beelden dragen iets extra’s, juist omdat ik weet hoeveel wil erachter zat. Dat is voor mij ook waarom ik dit werk doe. Niet om de perfecte foto, wel om het echte moment.
Aan het eind stonden ze samen met de kinderen naar de zee te kijken, armen om elkaar heen, ruggen naar mij toe. Zo’n beeld zegt meer dan een portret waarop iedereen netjes lacht. Dit is een gezin dat elkaar vasthoudt. Letterlijk.
Ik gun iedereen zulke foto’s. Niet voor nu, maar voor later. Voor over een jaar, of vijf jaar, als je terugkijkt en weer even voelt hoeveel liefde er die dag was. Gezondheid is niet vanzelfsprekend, en juist daarom is het waardevol om vast te leggen wat er wél is, zolang het er is.
Wil je ook zo’n moment vastleggen met de mensen die naast je staan? Kijk eens bij de mogelijkheden voor een Feel it fotosessie of neem gerust contact op. Ik denk graag met je mee, ook als een beperking of ziekte het lastiger maakt om ergens te komen. Er is meer mogelijk dan je denkt.
